نامه 2(391 مجموع کلمات موجود در متن) (772 بار مطالعه شده است) 
بسماللَّه الرّحمان الرّحیم
« نامهى
2»
امید است که همیشه خوش و خرّم باشید.
اوّلین شرطِ پیشرفت در هر چیز تمرکز قواست.
متوجّه باشید که قوا را پخش نکنید. خواندن کتاب عربى یا هر چیزى را که سر سوزنى،
آرى سر سوزنى، موجب پراکندگى فکر مىشود ترک کنید.
دوست از دوست رنگ مىگیرد و هرکس آدمى را به
راهى که خودش مىرود دعوت مىکند: «کُلُّ حِزْبٍ بِما
لَدَیْهِمْ فَرِحُون ». وقت زیاد است. فعلاً سعى کنید که درس خودتان را
به نحو کاملى که إنْشاءَاللَّه، شاگرد اوّل شوید به پایان برسانید؛ بعداً عربى و
آلمانى و فرانسوى... بخوانید. مسلّماً با اشتغالاتى که دارید، اگر بخواهید چیزى غیر
درس را ضمیمه کنید، مثل کسى مىشوید که با یک دست دو هندوانه برمىدارد و از همه
باز مىماند. بلى، اگر هیچ فرقى نمىکند، خواندن عربى مانع ندارد؛ ولى در حالتى که
به عربى علاقه دارید، تشخیص این مطلب مشکل است. امیدوارم خداوند عالم شما را کمک
فرماید که کج نروید.
پرتگاه تنها این نیست که رفیقى از رفیق خود
مشروبخورى یا قماربازى یاد بگیرد؛ بلکه اگر در موقعیّتى یک عمل مستحب هم نابهجا
باشد، باید مواظب باشیم که از رفیق نیاموزیم.
در هر نماز مىگوییم:
« اِهْدِنَا الصِّراطَ الْمُستَقیم » ؛ یعنى
: در هر مرحله از مراحل زندگى، آنچه راه راست است به من نشان بده.
در این
شب سیاهام، گم گشت راه مقصود
از
گوشهاى برون آى ؛ اى کوکب هدایت
از هر
طرف که رفتم، جز وحشتام نیفزود
زنهار
از این بیابان وین راهِ بىنهایت!
اى
آفتاب خوبان، مىسوزد اندرونم
یک
ساعتام بگنجان در سایهى عنایت
از خدا بخواهید که خودش هدایت کند و دقیقهاى
شما را به حال خود نگذارد. اگر این مدد غیبى برسد، انسان نجات مىیابد و در غیر
اینصورت، هیچ؛ ولى این حالِ انقطاع یعنى کندن از همهچیز حتّى از خودمان را باید
خودش بدهد. اى دعا از تو، اجابت هم ز تو.
هرچه مىخواهید از او بخواهید. مسلّماً
دادرس، اوست و درِ خانهاش همیشه باز است.
47/9/20
| 
