نامه 8

(301 مجموع کلمات موجود در متن)
(651 بار مطالعه شده است)  

بسم‏اللَّه الرّحمان الرّحیم

« نامه‏ى 8 »

 فرزند عزیزم، فراموش نفرموده‏اید که: « ...کانوا قَوْماً مِنْ أهْلِ الدُّنْیا وَ لَیْسوا مِنْ أهْلِها » چه‏قدر لذّت‏بخش است که در بین مردم باشید و با آن‏ها نباشید! یکى از بزرگان مى‏گفت: چهل سال است مردم گمان مى‏کنند با آنان حرف مى‏زنم و معاشرت دارم و حال آن که در همه‏ى این مدّت با او بوده‏ام.

با تو خاموش‏ام ؛ ولى با یادِ دوست

هر سرِ مویم زبانى دیگر است

× × ×

هرگز حدیثِ حاضرِ غایب شنیده‏اى؟

من در میان جمع و دلم جاى دیگر است

 اگر این‏طور باشد، تهران و شیراز و لندن و اروپا و آمریکا ندارد؛ ولى برعکس گفتار آقاى...، گاهى هم باید تنها به بیابان بروید تا لذّت تنهایى را بچشید (البتّه نه همیشه)

گریزان‏ام از آن از انجمن‏ها

که در دل خلوتى با یار دارم

× × ×

ما را هوسِ انجمنى نیست که عشّاق

جز خلوت و در دل گله با یار نخواهند

 خلاصه‏ى مطلب این که مواظب جسم و روح خودت باش و از « او » غفلت نکن.

من مى‏گذرم خموش و گم‏نام

آوازه‏ى جاودانه از اوست

48/9/27