نامه 11

(374 مجموع کلمات موجود در متن)
(621 بار مطالعه شده است)  

بسم‏اللَّه الرّحمان الرّحیم

« نامه‏ى 11 »

 فرزند ارجمند، از خداوند عالم توفیق و سعادت سرکار را خواستارم.

 سعى کنید دائماً مراقب باشید از « خود» تان بیرون روید و در« خود » تان باشید. کسى که با این مطالب آشنا نیست، این جمله را بر تناقض حمل مى‏کند؛ ولى چون جناب‏عالى متوجّه‏اید، امید است که بیش از پیش عمل کنید.

اى نسخه‏ى اسرار الاهى که تویى

وى آینه‏ى جمال شاهى که تویى

بیرون ز تو نیست هر چه در عالم هست

از خود بطلب هرآن‏چه خواهى که تویى

 اگر شخصى معلومات عالم را بداند و از خودش بى‏خبر باشد، جز حسرت، چیزى ندارد و غیر از خستگى و افسردگى، نصیبى نخواهد داشت و پس از احاطه به آن‏همه معلومات، مثل فخر رازى خواهد شد که در تمام فنون سرآمد دوران بود و گفت: نِهایَةُ أقْدامِ الْعُقولِ عِقالُ !...؛ یعنى (با تکیه بر عقل خود) فقط عِقال و بندى به پاى خود زدم.

از هر طرف که رفتم، جز وحشت‏ام نیفزود

زنهار از این بیابان وین راهِ بى‏نهایت!

 ولى متوجّه باشید که معناى این کلمات این نیست که در کسب علم مسامحه کنید؛ بلکه براى آن‏که بتوانید در اجتماع نفوذ کنید، باید به آخرین مرحله‏ى علمى برسید و اگر بالاتر از پروفسور و محقّق و متخصّص، چیزى هست، همان شوید. خلاصه، مطالب اشتباه نشود؛ باید داراى مقام جمع‏الجمعى بشوید. همه چیز را بدانید و در همه‏ى فنون سرآمد دوران باشید؛ ولى پس از همه‏ى این‏ها مثل اولیاى خدا بگویید: این‏ها همه هیچ است و غیر از این که آینه‏ى دل را صیقلى کنم تا محلّ تجلّیاتِ انوار الاهى شود، چاره‏اى نیست.

 تو را به خدا مى‏سپارم و التماس دعا دارم و خیر دنیا و آخرت را برایت خواهانم.

خدا پشت و پناهت باشد!

49/9/27