نامه 14(232 مجموع کلمات موجود در متن) (637 بار مطالعه شده است) 
بسماللَّه الرّحمان
الرّحیم
«
نامهى 14 »
فرزند عزیزم، نامهى شما رسید. از توفیق سرکار بىنهایت مسرّت یافتم. امیدوارم
خداوند عالم در همهحال یار و مددکارتان باشد.
عزیزم، با روحیّهاى که خداوند عالم به شما داده است، تحصیل علم بر شما واجب است و
همانطور که وقتى نماز واجب مىشود، مقدّمهى آن ( یعنى وضو ) هم واجب است،
مقدّمهى تحصیل علم هم که حفظ سلامت است واجب خواهد شد.
بنابراین، اگر مىدانید که فرداى قیامت در حضور پروردگار، از کوچک و بزرگ اعمالتان
سؤال خواهد شد و مىپرسند: وقتى با توفیق در علم، مىتوانستى هزارها نفر را از
بىدینى نجات دهى، چرا نجات ندادى، چه خواهید گفت و چه خواهید کرد؟
مولى سلاماللَّهعلیه فرمودند: « ما أخَذَ اللَّهُ
عَلى أهْلِ الْجَهْلِ أنْ یَتَعَلَّموا حَتّى أخَذَ عَلى أهْلِ الْعِلْمِ أنْ
یُعَلِّموا » ( پیش از آن که به نادانان بگویند: چرا یاد نگرفتید، به
دانایان مىگویند: چرا یاد ندادید؟)
اگر کسى به اختیار خود کارى کند که از دانایان نشود و نتیجتاً نادانها، به
واسطهى نادانى خودشان، بىراهه بروند، آیا چون مىتوانست نگذارد این جنایات به
وجود آید مسؤول نیست؟
از
دعا فراموشام نفرمایید.
50/2/5
| 
