نامه 15

(684 مجموع کلمات موجود در متن)
(631 بار مطالعه شده است)  

بسم‏اللَّه الرّحمان الرّحیم

« نامه‏ى 15 »

 از خداوند عالَم، توفیق آن فرزند عزیز را خواستارم.

 نامه‏ى سرکار را زیارت کردم. از سلامت شما، کمال مسرّت روى داد. سعى کنید هم‏راه با سلامت جسم و توفیق در درس، پیش‏رفت روحى پیدا شود. به طورى که مکرّر عرض شد، باید قلب را از یاد غیر او خالى کرد. آرى :

خانه خالى کن دلا!- تا منزل جانان شود

کاین هوسناکان دل و دین جاى دیگر مى‏کنند

 ما به جاى این که در این مرحله جلو برویم به فروع پرداخته‏ایم و حال آن که از نظر اولیا، بزرگ‏ترین گناه توجّه به غیر اوست. باید توجّه داشت که زشتى و قبح معصیت، به خاطر توجّه به غیر اوست و ترجیح دادن کارى بر یاد او. کسى هم که به خود توجّه دارد نمى‏تواند به او متوجّه باشد.

 بیایید براى تأمین سعادت دنیا و آخرت، این یک قدم را در راه او برداریم که همه‏ى نزاع‏ها و زد و خوردها و خون‏ریزى‏ها و... به خاطر همین خودخواهى است و بس.

گر بمیرى تو ز اوصاف بشر

بحر اسرارت نهد بر فرق سر

اى خدا، بگمار قومى ارجمند

تا ز صندوق بدن ما را خرند

گوش ما گیر و در آن مجلس کشان

کز رحیقت مى‏چشند آن سرخوشان

اوّل‏ام این جزر و مدّ از تو رسید

ور نه ساکن بود این بحر؛ اى مجید

هم از آن‏جا کاین تردّد دادى‏ام

بى‏تردّد کن مرا؛ اى ذوالکرم

جذب یک راهه‏ىْ صراط مستقیم

بهْ ز دو راهه‏ىْ تردّد، اى کریم

مطالب بافتنى نیست؛ یافتنى است. بشرى که از خود بیرون آمده، چه حاجت به دل‏دارى دیگران دارد؟ او مثل دریا آرام است و سیل‏ها را در خود هضم مى‏کند. خداوند عالَم کمک کند که ما دریا باشیم تا آرامش‏بخش شویم!

خلوتْ‏گُزیده را به تماشا چه حاجت است؟

چون کوى دوست هست، به صحرا چه حاجت است؟

 قبلاً عرض کرده‏ام؛ باز هم مى‏گویم: این‏ها حالات روح است؛ در ظاهر، باید مثل همه باشید؛ گردش بروید؛ شوخى کنید؛ بخندید.

 یکى دائماً در تشویش است که خوشى ظاهرى‏اش از دست نرود و آن یکى همیشه در نشاط و آرامش است؛ چون با چیزى خوش است که از دست‏رفتنى نیست و فنا و زوال و نیستى بر او راه ندارد. به‏به! چه‏قدر خوب است! چه‏قدر عالى است! چه لذّت‏بخش است! چه بهشتى است!

تَرَکْتُ لِلنّاسِ دُنْیاهُمْ وَ دینَهُمُ

شُغْلاً بِذِکْرِکَ یا دینی وَ دُنْیائی

× × ×

سایه‏ى طوبى و دل‏جویى حور و لبِ‏حوض

به هواى سرِ کوى تو برفت از یادم

 باز هم عرض مى‏کنم: مبادا اشتباه بفرمایید! این‏ها مراحل روحى شماست؛ ولى باید در عالم ظاهر مانند همه باشید؛ گردش بروید؛ ورزش کنید؛ شوخى کنید؛ بخندید و در باطن با او باشید و دقیقه‏اى، بلکه لحظه‏اى از او غافل نباشید. خداوند عالَم در همه‏حال یار و مددکار شما باشد و در این مرحله‏اى که قدم گذاشته‏اید، خودش از شما دست‏گیرى کند تا به سرمنزل مقصود برسید.

ما که‏ایم اندر جهانِ پیچ‏پیچ؟

چون الف؛ او خود چه دارد؟ هیچ، هیچ

50/2/22