نامه 26

(226 مجموع کلمات موجود در متن)
(609 بار مطالعه شده است)  

بسم‏اللَّه الرّحمان الرّحیم

« نامه‏ى 26 »

نامه‏ى مبارک رسید، کمال مسرّت روى داد. از خداوند عالم توفیق جناب‏عالى را خواستارم.

چه شِکَرهاست در این شهر که قانع شده‏اند

شاه‏بازان طریقت به مقام مگسى؟!

راستى، چرا این‏طور است و چرا از جلوه‏ى حقیقى مبدأ بهره‏اى نمى‏بریم؟! آیا معاشرین ما از او به دورند؟ آیا صدقِ طلب نداریم؟ آیا هنوز عظمت مطلب درک نشده؟! نمى‏دانم. در هر صورت،

تا نگردى آشنا، زین پرده رمزى نشنوى

گوش نامحرم نباشد جاى پیغام سروش

 کدام بهتر است: همه‏ى عالم هستى را به کسى بدهند یا آن‏که به جاى آن، عشق به خداوند را به او بدهند؟ در اوّلى همه اضطراب است و دومى همه خوشى و آرامش.

 چه کنیم؛ غیر از آن که بگوییم: خودت را به ما بده! اى دعا از تو، اجابت هم ز تو!

 بیش از این مطالب در قلم نمى‏گنجد. هرچه مى‏خواهید، از خودش بخواهید.

51/2/7