نامه 29(388 مجموع کلمات موجود در متن) (595 بار مطالعه شده است) 
بسماللَّه الرّحمان
الرّحیم
« نامهى 29 »
نور چشم گرامى، « رَحِمَ اللَّهُ امْرءً عَرَفَ
قَدْرَه وَ لَمْ یَتَعَدَّ طَوْرَه ». این جمله فرمایش مولا
سلاماللَّهعلیه است که اگر راهنماى ما بود، وضع ما غیر از این بود. این کلام
انسان را در شؤون مختلف زندگى هدایت مىکند؛ زیرا نهتنها در زیادهروىها جلوگیر
آدمى است؛ بلکه در کمروىها هم راه او را معیّن مىکند.
بنابراین، باید همیشه مواظب قدرت و توانایى خود باشیم و نگذاریم کار بر ما مسلّط
باشد )دقّت( و از طرفى وجود خودمان را تعطیل نکنیم و بیهوده وقت را تلف نکنیم و
حتّى یک لحظه را به عبث هدر ندهیم.
جمله «
لَمْ
یَتَعَدَّ طَوْرَه
» خیلى حسّاس است و با یک نظر دقیق، جلوگیر همهى خلافهاى آدمى است. کسى که
مىداند موجودى است ضعیف و ناتوان و همیشه دست عجزش به پیشگاه حق دراز است، امکان
ندارد خلافى انجام دهد؛ بلکه دائماً در حال بندگى و عبودیّت است. آرى، آدمِ ضعیفِ
عاجزى که مالک نفع و ضرر خود نیست، چهطور ممکن است با قدرت بىانتها بجنگد؟! علّت
این مخالفتها و ناروایىها آن است که از حدّ خود تجاوز مىکنیم و گمان مىکنیم که
چیزى هستیم! عجبا! یک بشر عاجز چگونه ممکن است اینقدر اشتباه کند و فقط خود را
ببیند و در نتیجه با خدا مخالفت کند؟!
یکى از بزرگان مىفرمودند: علّت آن که به این مرحله رسیدهام آن است که خود را از
هر موجودى پستتر دانستم و اسم بزرگان را به عظمت بردم.
عزیزم، سعى بفرمایید دائماً این جمله در مقابل شما جلوهگر باشد و در اعماق روح
اثر بگذارد. عدّهاى از مردم نتوانستند قدرت خود را درک کنند و بىرویّه قدمهایى
برداشتند که به ضرر خودشان و خانواده و پدر و مادرشان تمام شد. اى کاش فکر خودمان
را شبیه فکر پیشوایانمان کرده بودیم و از این گونه کلمات استفاده مىکردیم و فقط به
خواندن و حفظکردن این کلمات قانع نبودیم!
آرى، « خدا رحمت کند کسى را که قیمت خود را بداند و از آنچه هست تجاوز نکند. »
تو
را به خدا مىسپارم.
51/3/17
| 
