نامه 47

(398 مجموع کلمات موجود در متن)
(598 بار مطالعه شده است)  

« نامه‏ى 47 »

 جناب آقاى ... دامَ عزّه

 سلامٌ علیکم؛ از درگاه ایزد متعال سلامت و توفیق آن برادر عزیز را خواستارم. نامه‏ى شریف رسید. از سلامتى سرکار کمال مسرّت روى داد. امیدوارم که در پناه حضرت احدیّت، به مقاصد الاهى‏تان نائل شوید.

 بارى، از خداوند عالم بخواهید که توفیق علم و عمل مرحمت فرماید و در این چندروزه‏ى عمر، از آن حدّ اکثر استفاده را ببرید.

 روزى پیامبر اکرم‏صلى الله علیه وآله وسلم‏به مسجد تشریف بردند. ابوذر تنها در مسجد بود. تقاضا کرد که چیزى برایش بفرمایند. خوب است حضرت به این شاگرد فوق‏العاده‏ى خود چه بگویند؟ فرمودند: « کُنْ عَلى عُمْرِکَ أشَحَّ مِنْکَ عَلى دِرْهَمِکَ وَ دینارِک. » ؛ ( هر قدر بخل مى‏ورزى که مبادا پول طلا و نقره‏ات از بین برود، بیش از آن، قدر عمرت را بدان.) آرى،

هر چه باشد در جهان، دارد عوض

وز عوض، حاصل شود ما را غرض

بى‏عوض دانى چه باشد در جهان؟

عمر باشد؛ قدر عمرت را بدان

 اگر غذاى مطبوع نباشد، شکم با نان خالى هم سیر مى‏شود و... ؛ یعنى، همه‏چیز عوض دارد و چیز دیگرى جاى‏گزین آن مى‏شود؛ ولى یک دقیقه از عمر که گذشت اگر همه‏ى دنیا را بدهید برنمى‏گردد.

 خدا به همه‏ى ما رحم کند که از خواب غفلت بیدار شویم و این مطلب را درک کنیم! علّت آن‏که قدر عمر را نمى‏دانیم آن است که ارزان به‏دست ما رسیده است.

هر که او ارزان خَرَد، ارزان دهد

گوهرى طفلى به قرصى نان دهد

 چنان‏چه سکته کرده باشیم و دکترى بگوید: اگر کره‏ى زمین را که مال توست بدهى، از مرگ نجات‏ات مى‏دهم، مسلّماً این معاوضه را با کمال رغبت انجام مى‏دهیم. عزیزم، قدرى فکر کنید. شاید با توسّل به مقام مقدّس ائمّه‏ى اطهار سلام‏اللَّه‏علیهم‏أجمعین از وضع فعلى خارج شویم و با روح دیگرى از عالم حرکت کنیم.

خدا یار و نگه‏دارتان باد!

69/9/17