کتاب رسائل - نامه 3

(518 مجموع کلمات موجود در متن)
(1361 بار مطالعه شده است)  

 بسم‏اللَّه الرّحمان الرّحیم

« نامه‏ى 3»

فرزند عزیزم، سلامٌ علیکم،امیدوارم که خوش و خُرّم باشى.

نامه‏ات رسید. بسیار خوش‏حال شدم. از درگاه ایزد متعال سلامت و توفیق تو را خواستارم. گفته بودى چیزى بنویسم؛ حقیر قابل نیستم؛ ولى براى خالى‏نبودن عریضه، توجّه‏ات را به این شعر جلب مى‏کنم:

لَیسَ مَن ماتَ فَاسْتَراحَ بِمَیْتٍ
إنَّمَا الْمَیْتُ مَیِّتُ الْأحْیاءِ
إنَّمَا الْمَیْتُ مَنْ یَعیشُ کَئیباً
کاسِفاً بالُهُ قَلیلُ الرَّجاءِ

( هر که از دنیا رفت و راحت شد مرده نیست؛ بلکه مرده، مرده‏ى زنده‏هاست یعنى کسى که در بین زندگان باشد ولى در واقع روحش مرده است
مرده آن است که با حزن و اندوه زندگى مى‏کند و دل‏گرفته و ناامید است.)
آرى، کسى که افسرده است و نشاط روح ندارد مرده است. زندگى یعنى شادى و زنده‏دلى. راه به‏دست‏آوردن نشاط چیست؟
دل‏هایى که سامان گرفته‏اند، دیگر بازیچه‏ى حادثه‏ها نمى‏شوند و بحران نمى‏بینند.
عزیزم، خیلى در این جمله فکر کن و سعى کن تا دلت سامان بگیرد. ممکن است بگویى: چه کنم؟ پاسخ این است که: باید از »گُم‏شدن« و »کم‏شدن« نترسى. گُم‏شدن براى تو معنى ندارد )چون به بقاى روح عقیده دارى و مى‏دانى که مرگ براى انسان نیست(؛ امّا شاید از کم‏شدن بترسى که در این صورت باید این ترس را از وجودت برطرف کنى. اگر موفّق شدى، تمرکز مى‏آید و مثل ذرّه‏بین که اشعّه‏ى خورشید را جمع مى‏کند منشأ اثر خواهى شد. ممکن است بگویى: حالا هم وجودم منشأ اثر است. آرى، همین‏طور است؛ ولى بعد از تمرکز خواهى دید که اثربخشى‏ات چندین برابر شده است.
راستى، چه باید کرد که از کم‏شدن نترسیم؟ به این شعر توجّه کن:

از ننگ چه گویى؟ که مرا نام ز ننگ است
وز نام چه پرسى؟ که مرا ننگ ز نام است

فهمیدن این شعر مشکل و پیاده‏کردنش بسیار مشکل‏تر خواهد بود. اگر بشر به جایى برسد که به نام و ننگ توجّه نداشته باشد و از کم‏شدن نترسد، محلّ تجلّى انوار الاهى مى‏شود. آرى، دیو چو بیرون رود، فرشته درآید و غیر از این هم راهى ندارد.

مدح و ذَمّ‏ات گر تفاوت مى‏کند
بتگرى باشى که او بت مى‏کند

سعى کن که از این مرحله هم بگذرى و به صورت مدح‏کنندگانت خاک بپاشى. مولا علیه‏السّلام مى‏فرماید: « اُحثوا فی وُجوهِ المَدّاحین التُّرابَ » ( به صورت آن‏ها که بى‏جهت اشخاص را ستایش مى‏کنند، خاک بپاشید.( و در دعاى کمیل عرض مى‏کند: «... أن تَجعَلَ أوقاتی مِنَ اللَّیْلِ وَ النَّهارِ بِذِکْرِکَ مَعْمورَة » ( و تمامى اوقات شب و روز مرا به یادت آباد گردان.)
آیا کسى که مدح و ذمّ مردم در نظرش فرق مى‏کند و از نام و اسم و رسم و این مزخرفات ننگ ندارد، ممکن است به این مقام برسد؟!

این یک دو دم که دولتِ دیدار ممکن است
دریاب کامِ دل که نه پیداست کار عمر