بسماللَّه الرّحمان الرّحیم
فرزند عزیزم ، سلامٌ علیکم
همان طور که عرض کردم، نعمتى بالاتر از پُرظرفیّتى در دنیا نیست. خداوند عالَم وقتى در قرآن مىخواهد عظمت فردى را بیان کند مىفرماید:
« فَمَنْ یُرِدِ اللَّهُ أنْ یَهْدِیَهُ یَشْرَحْ صَدْرَهُ لِلإْسْلامِ وَ مَنْ یُرِدْ أنْ یُضِلَّهُ یَجْعَلْ صَدْرَهُ ضَیِّقاً حَرَجاً
» ( آیا کسى که خدا شرح صدر به او عطا کرده مثل کسى است که سینهاش تنگ است و از مختصر ناملایمى از جا بهدر مىرود؟
)
انسان پُرظرفیّت که در همهحال یکسان و مانند کوه در مقابل حوادث مقاوم و مصداق
« اَلْمُؤمِنُ کَالْجَبَل» است چه چیز ندارد؟ و فردى که همه چیز دارد و فقط از این یک صفت محروم است چه دارد؟
مرحوم آقا سیّدمحمّدکاظم یزدى 7 پسر 45 - 40 سالهى خود را در مدّت یکهفته از دست داد! وقتى مرگ فرزند آخرش را از او مخفى کردند، گفت: چرا به من نگفتید تا خودم به جنازهى او نماز بخوانم؟ آیا این فرد با فردى که بچّهى چهل روزهاش از دنیا مىرود و خود را به خاک مىکشد و کفر مىگوید، یکسان است؟! اگر همهى دنیا را به دومى بدهند، آیا نعمتى به او داده شده است؟ اگر اوّلى کنار کوچه بخوابد و به انواع مرضها مبتلا باشد، آیا )با توجّه به این پُرظرفیّتى( عالىترین نعمت را به او ندادهاند؟
اىکاش مردم دنیا این را درک کنند و انرژى خود را صرف تهیّهى وسایل زندگى و موهومات ننمایند و دنیا و آخرت خودشان را تباه نکنند!
افراد باظرفیّت هم دنیا دارند و هم آخرت و افراد کمظرفیّت نه دنیا دارند و نه آخرت.
« خَسِرَ الدُّنْیا وَالْآخِرَةَ؛
ذلِکَ هُوَالْخُسْرانُ المُبین! »
انسان پُرظرفیّت چون داراى اعصاب سالم است نان خشکیده را با لذّت و کیف مىخورد؛ ولى فردى که غمِ شادى دیگران را دارد و مىگوید: چرا فلانى آن طور است و من نیستم، بهترین غذا هم در کامش زهر است؛ خواب و آرامش ندارد و از هیچ چیز دنیا استفاده نمى کند. دنیاى غرب چشم افراد را خیره کرده است؛ امّا جوانانش در 18 سالگى مبتلا به زخم معده مىشوند و علم امروز ثابت کرده که زخم معده و اثناعشر در اثر فشارهاى عصبى است و فشارهاى عصبى هم در نتیجهى کم ظرفیّتى است! انسان پُرظرفیّت در هیچ حادثهاى گرفتار فشار عصبى نمىشود و مىگوید:
بـه جهان خُرّم از آنام که جهان خُرّم از اوست عـــاشــقام برهمه عالم که همه عالم از اوست
به حلاوت بخورم زهر که شــاهد ساقـىسـت بــه ارادت بـکـشم درد کـه درمـان هم از اوست
زخــم خــونـیـنـم اگــر بــهْ نــشـود، بـهْ بـاشــد خنُک آن زخم که هر لحظه مرا مرهم از اوست!
غــــم و شــادى برِ عــارف چـه تــفــاوت دارد؟ ســاقــیا، بـاده بــده شـادى آن کــایـن غم از اوســت
پـادشـاهـىّ و گـدایـى برِ مـا یــکســان اســــت که بر این در همه را پشتِ عبادت خم از اوست
وسایل رفاهى در سوئد از همهجا فراهم تر است؛ ولى در آنجا خودکشى از همهجا بیشتر صورت مىگیرد؛ چرا؟ براى آنکه این صفت در مردمش نیست.
خدا نگهدارت باد
26/9/64
