کتاب رسائل - نامه 31

(512 مجموع کلمات موجود در متن)
(716 بار مطالعه شده است)  

 بسم‏اللَّه الرّحمان الرّحیم

فرزند عزیزم، امید است که خداوند عالم در همه حال یار و مددکارت باشد.

نشانه‏ى بلوغ عقلى آینده‏نگرى است. به بچّه باید گفت: اگر این یک صفحه درس را بخوانى، این سیب را به تو مى‏دهم؛ ولى چون بالغ آینده‏نگر است، خودش درس مى‏خواند تا دکتر یا مهندس شود.
اگر علامت بلوغ، آینده‏نگرى است، به یقین باید گفت که چون همه‏ى مردم روى زمین در حال زندگى مى‏کنند و آینده‏نگر نیستند، ما در میان پنج میلیارد و نیم بچّه زندگى مى‏کنیم. البتّه درک این حرف ساده نیست. به هر کس که این مطلب را بگویى؛ مى‏گوید: این چه حرفى است؟ من درس مى‏خوانم تا با داشتن دکترا، زندگى بهترى داشته باشم. پس چه‏طور مى‏گویى که من آینده‏نگر نیستم؟! آرى، چون او مرگ را پایان زندگى مى‏داند و به عالم بعد عقیده ندارد، آینده‏نگرى را فقط در دکترشدن مى‏داند؛ امّا آن کس که به زندگى پس از مرگ معتقد است و آن را هم آینده‏ى خودش مى‏داند، بیشترین همّت را صرف آن عالم مى‏کند. مرحوم آقاى بروجردى مى‏فرمودند: به کسى که مى‏گوید: من آینده‏نگرم و هر جنایتى را مرتکب مى‏شود، بگویید: مگر قبر آینده‏ى تو نیست؟
مفاسدى که امروزه در دنیا مى‏بینیم، براى آن است که عقیده به بقاى روح از بین رفته است؛ زیرا کسى که مى‏گوید: مرگ نابودى مطلق است، چرا دزدى نکند و چرا مردم‏آزارى نکند و چرا...؟ متأسّفانه کسانى هم که قصد اصلاح دارند، تنها با معلول مى‏جنگند و دنبال از بین بردن علّتِ فساد نیستند. اگر کسى بخواهد واقعاً به بشر خدمت کند، باید به دنبال علّت باشد؛ یعنى ایمان به عالم بعد را در مردم به‏وجود آورد وگرنه اقدامات اصلاحى نتیجه‏اى نخواهد داد.
اگر کسى همه‏ى کتاب‏ها را بخواند و عالم‏ترین فرد روى زمین هم بشود ولى ایمان به بقاى روح نداشته باشد، قطعاً خلاف‏هایى را مرتکب مى‏شود که یک نفر از عوام، آن‏ها را انجام نمى‏دهد. معصوم مى‏فرماید: « رُبَّ عالِمٍ قَدْ قَتَلَهُ جَهْلُه » ( چه بسیار عالمى که نادانى‏اش او را کشته ). این کدام نادانى است که او را کشته و نابود کرده است؟ عالِم‏نبودن و عقیده‏نداشتن به عالَم بعد است. پس معلوم مى‏شود که دانستن اصطلاحات، دردى را دوا نمى‏کند. دانستن علوم گوناگون و زبان‏هاى مختلف نمى‏تواند آدمى را از ارتکاب خلاف جلوگیرى کند. آن چیزى که مانع انجام بدى است، اعتقاد به این نکته است که: من الى‏الاَبد زنده‏ام و کوچک‏ترین خلاف، ممکن است مرا در عذاب دائم نگه دارد.
بارها عرض کرده‏ام که خیال، واقع را تغییر نمى‏دهد. اگر همه‏ى مردم روى زمین منکرِ عالمِ بعد شوند، عالمِ دیگرى پس از مرگ هست که باید براى همیشه در آن‏جا زندگى کنیم. اگر کسى به زندگى بعد از مرگ یقین نداشته باشد و فقط احتمال بدهد که این گرفتارى‏ها در پیش است، آیا امکان دارد یک قدمِ خلاف بردارد؟ خدا به همه‏ى ما رحم کند که تا این اندازه از آینده‏ى خودمان بى‏خبریم!

این جگرها خون نشد، از سختى است
غفلت و مشغولى و بدبختى است
خون شود روزى که خونش سود نیست
خون شو آن روزى که خون مردود نیست

خدا نگه‏دارت